ЖЕЛМІН

ümüümüüü.
Dün içinde yoruldum, ömsüz dağlar yolunda
Şelgana sıray tadı, uyku dağı konur kırğa
Köşe ötken bultlarday, turahtay almay kelemin
Бір өзім діздеп жүріпмін, сезімге бөлендім
Уақыт үнсіз қарайды, еш жауабым бір мейді
Қанша ұстап қалғын келсе, бәрі қолдан сұрғиды
Менде жілмін өте шыққан, қыз қалдырмай кетіп жатқан
Түнгесіңген төл ұстымен, жоғалған бірда ұстымен
Басап қалған жүрегіме, бүкіл әлем сұйып кетті
Иштіңесіз қалған сәтті, аспан аған жақын болды
Адам жаныға дәл солай, әнсіз қайта өз кереді
Артық саттар көбейенде, жүрен шаршап жоғалады
Таудам емін, жәлдем емін, өтіп жатқан күндем емін
Осы шексіз жалған үшін де бір сәтті қана жүргендемін
Топыраққа қайта сүніп, жай бір болып қайта келем
Ақынша бір көленке бұл табиғатқа қайта емін
Ақынша бір көленке бұл табиғатқа қайта емін